Pesten

en de wijsheid van kinderen Een pestsituatie in groep 6. Twee jongens van 10 jaar. Het gaat al niet lekker tussen hun vanaf groep 3. Maar nu loopt het de spuigaten uit. Beide jongens willen regelmatig niet naar school, klagen over buikpijn, hun school- en sport-prestaties dalen. De ouders trekken wanhopig aan de bel bij school. “Doe iets! Dit kán zo niet langer!” Beide ouders zien hun kind als slachtoffer en het scheelt niet veel of de ouders gaan elkaar te lijf. Het ene jongetje reageert met huilen of vluchten. Hij heeft niet veel vriendjes. Het andere jongetje reageert met ‘boeit-me-niks’ gedrag en heeft een zwerm vriendjes om zich heen.  Doemt uit deze schets al een ‘dader’ en ‘slachtoffer’ op? Een ‘sterke’ en een ‘zwakke’? Betrappen we onszelf al op de neiging om het jongetje dat huilt en vlucht te beschermen en het jongetje dat onaangedaan lijkt te berispen? Het Lees meer …

De ruziekamer

De ‘ruziekamer’. Nu we zo dicht op elkaars lip zitten en zo weinig mogelijkheden hebben om even te ontsnappen aan al die interactie in eigen kleine kring, zullen er ongetwijfeld irritaties en ruzie(tjes) komen. Zeker als het allemaal wat langer gaat duren. Laten we daarom een bepaalde plek in huis kiezen om die ruzies te ‘hebben’. En laten we die plek de ‘ruziekamer’ noemen. Dominic Barter, grondlegger van Restorative Circles (‘Herstelcirkels’) zegt: “elk huis heeft een keuken, omdat we weten dat we elke dag weer honger krijgen en willen eten. En elk huis heeft slaapkamers, omdat we, ook al worden we ‘s ochtends uitgerust en fit wakker, elke avond weer slaap nodig hebben. Waarom hebben huizen en gebouwen dan eigenlijk geen ‘ruziekamer’? We weten immers dat waar mensen samen leven, wonen en werken, er met regelmaat ruzie zal zijn? Of wrijving of ergernis? En dat is niet erg. Ruzie is Lees meer …

Hoe hou je het leuk thuis?

Het wordt inmiddels afgezaagd om te zeggen dat het ongewone tijden zijn. Deze tijden waarin kinderen thuis onderwijs volgen en ouders thuis werken. Maar dat we eraan wennen, betekent niet persé dat het makkelijker wordt. We zitten met zijn allen dichter op elkaars lip dan we gewoon zijn. Dat kan irritaties en ergernissen oproepen. Dat is normaal en menselijk. We hoeven ze niet te ontkennen of weg te poetsen. Daardoor verdwijnen ze niet , ze worden eerder groter. Maar hoe zorgen we nou dat deze irritaties niet de overhand krijgen? Dát kan door niet te wachten tot het zover is. Dat kan door ons vóór te bereiden. Als mediators weten we maar al te goed dat conflicten erger worden doordat mensen er te lang niets mee doen. Niet omdat ze het prima vinden, maar omdat het ongemakkelijk is en men niet weet wat men zou kúnnen doen. Daarom is het zo Lees meer …

💫 Lichtpuntjes 💫

Kerst is achter de rug en was fijn, in de warme bedding van familie. Nu is het bijna oudjaar. De dagen zijn donker en dragen het risico van somberte in zich. Gelukkig heb ik een paar dingen gelezen die voor lichtpuntjes zorgen en hoop bieden. Die wil ik graag met jullie delen:  💫  Gert Jan Segers in het eindejaars-themanummer ‘Schuld en Vergeving’ van De Groene Amsterdammer:‘Vergeven kan je hart zacht maken. Als je niet vergeeft, word je bitter. Dan vergiftig je je eigen ziel.’ […] “Vergeving tussen mensen onderling kan volgens Segers alleen ‘als het lelijke kwaad op tafel komt’. Mensen moeten hun boosheid kunnen uiten, er moet ruimte zijn voor gerechtvaardigde woede. Als mensen die uiten, dan kan het zijn dat degene die de pijn heeft veroorzaakt, blijkt niet te hebben geweten welke pijn hij veroorzaakte.’ […] Segers ziet een toegenomen genadeloosheid in de sociale media en in de Lees meer …