💫 Lichtpuntjes 💫

Kerst is achter de rug en was fijn, in de warme bedding van familie. Nu is het bijna oudjaar. De dagen zijn donker en dragen het risico van somberte in zich. Gelukkig heb ik een paar dingen gelezen die voor lichtpuntjes zorgen en hoop bieden.
Die wil ik graag met jullie delen: 

💫  Gert Jan Segers in het eindejaars-themanummer ‘Schuld en Vergeving’ van De Groene Amsterdammer:‘Vergeven kan je hart zacht maken. Als je niet vergeeft, word je bitter. Dan vergiftig je je eigen ziel.’

[…] “Vergeving tussen mensen onderling kan volgens Segers alleen ‘als het lelijke kwaad op tafel komt’. Mensen moeten hun boosheid kunnen uiten, er moet ruimte zijn voor gerechtvaardigde woede. Als mensen die uiten, dan kan het zijn dat degene die de pijn heeft veroorzaakt, blijkt niet te hebben geweten welke pijn hij veroorzaakte.’
[…]
Segers ziet een toegenomen genadeloosheid in de sociale media en in de politiek. Hij ziet daarbij een tegenreactie opkomen die hij evenmin goed vindt: […] Onverzoenlijkheid van de ene kant leidt tot kleiner maken van fouten aan de andere kant. […] Als er alleen een afrekening plaatsvindt en geen ruimte is voor vergeving zal de bereidheid een fout te erkennen afnemen.’
[…]
Segers: Dat is mijn oproep: zie ook de ander als een mens van vlees en bloed. […]”

💫Stine Jensen met haar Oudejaarsmeditatie in NRC van 29/30 december:  ”Verruim je bewustzijn door de aandacht naar je hart te brengen”

[…] “Wat gaat er schuil achter de hevige emoties die opspelen in alle identiteitskwesties die de samenleving zo in haar greep houden? Wat voelt iemand die met een groot Jezuskruis naar de Oostvaardersplassen trekt om zich daar met hart en ziel voor het stervende hert in te zetten? Voelt de vrouw die schreeuwt voor het stervende hert iets in zichzelf afsterven? Waarom hecht een Friezin zo hartstochtelijk aan Zwarte Piet? Zit er angst achter haar boosheid omdat het land waarin zij woont rap verandert en zij niet zeker meer weet of daar nog plek is voor haar? Waar gaat haar emotie écht over? […]”
En ik zou daar nog aan toe willen voegen: “Welke behoeften zitten daaronder? Behoeften die niet worden erkend en misschien wel niet eens hérkend door degene die ze heeft?”

In beide verhalen herken ik iets van het gedachtengoed van Restorative Circles. (Het komt trouwens steeds vaker voor dat ik de inzichten uit Restorative Circles op andere plekken en anders geformuleerd tegen kom. Ook dat is hoopgevend!)

Een van de basisgedachten van Restorative Circles is dat een conflict belangrijke informatie bevat over de mensen die het conflict hebben en de gemeenschap waarin het conflict zich voordoet. En dat het daarom belangrijk is om naar het conflict tóe te bewegen. Om het conflict te onderzoeken, sámen met de mensen die het conflict beleven of het effect ervan ervaren.

In feite is dat wat er in een Restorative Circle gebeurt. Eerst in jezelf (ieder in zichzelf) en later met je conflictgenoten onderzoeken waar het conflict eigenlijk over gaat, wat de pijn is, en welke behoeften er in het geding zijn. Bereid zijn dat naar elkaar uit te spreken en van elkaar te horen. En in de loop van dat proces weer in staat zijn om de ander als mens te gaan zien. Een mens met emoties en behoeften, een mens op zoek naar betekenis, net als jij, net als ik, net als wij allemaal.💫

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *